Głos Wszystkich Świętych

Spotkanie ze Słowem Bożym

On jest z nami

Słyszę dziś w Ewangelii słowa wstępującego do nieba Jezusa żegnającego się ze swoimi uczniami:

Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata.

„Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi”? Uczniowie spodziewali się odnowienia królestwa Izraela. Jezus okazał się Panem nieba i ziemi; wszystkiego. To znacznie więcej. Ale nie zniszczył ziemskich potęg. I dziś nie niszczy, choć nieraz głęboko niemoralne. Czeka aż wypełni się czas.

Nauczajcie narody, chrzcijcie, uczcie zachowywać, co przykazałem… Czyli dawajcie ludziom nadzieję. Na zmartwychwstanie, na życie wieczne. Uczcie ich już teraz stylu niebian; niech odrzucą, co złe, niech prawem, którego zapragną, stanie się bezinteresowna miłość…

I to „jestem z wami”, zawsze, każdego dnia… I wtedy, gdy wszystko idzie po naszej myśli i wtedy, gdy przychodzi niechciane – „jestem z wami”. Ten, który jest Panem nieba i ziemi jest z nami. Cóż znaczą te wszystkie siły, które próbują z Nim i z nami walczyć? Byleśmy tylko zdali egzamin naszego czasu próby.

Historia kultu Najświętszego Serca Jezusowego – encyklika na ten temat

Polska prekursorem kultu Serca Jezusa

Warto nadmienić, że Polska była jednym z pierwszych krajów, gdzie kult serca Jezusowego silnie się rozwijał – na kilkadziesiąt lat przed objawieniami św. Małgorzaty Marii Alacoque. Pierwszy w świecie podręcznik tego nabożeństwa napisał tu jezuita o. Kacper Drużbicki (1590 – 1662), pisarz i mistyk, autor książki „Ognisko serc – Serce Jezusa”. Ojciec Drużbicki wzywał do wewnętrznej modlitwy do Serca Jezusa, do osobistego poświęcenia się i wynagradzania mu zniewag. Ułożone przez niego litanie i modlitwy do Serca Jezusowego, zostały rozpowszechnione w całej Europie.  Ważną rolę kult Serca Jezusowego odegrał w okresie zaborów. Sercu Jezusowemu zostały wtedy oddane diecezja gnieźnieńska i poznańska, czego dokonał prymas Mieczysław Ledóchowski 20 grudnia 1872 r. Uczynił to w obliczu kulturkampfu, aby rozbudzić życie religijne wiernych oraz przygotować ich na trudne czasy. Wielkim czcicielem Serca Pana Jezusa był biskup Józef Pelczar (1842-1924). W 1894 roku założył on w Krakowie Zgromadzenie Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego.  Do idei poświęcenia Najświętszemu Sercu Jezusowemu nawiązano na początku odbudowy niepodległego państwa. 

27 lipca 1920 r., w obliczu bolszewickiego zagrożenia, polscy biskupi zebrani na Jasnej Górze pod przewodnictwem prymasa Polski kard. Edmunda Dalbora, poświęcili naród polski i całą Ojczyznę Najświętszemu Sercu Pana Jezusa oraz ponownie obrali Matkę Bożą Królową Polski. Episkopat zobowiązał się wówczas, że będzie szerzył wśród wiernych nabożeństwo do Najświętszego Serca Pana Jezusa i zachęcał polskie rodziny, aby Mu się poświęcały. Trzy tygodnie później, 15 sierpnia 1920 r., miała miejsce zwycięska Bitwa Warszawska zwana „cudem nad Wisłą”. Gdy papież Benedykt XV usłyszał o zawierzeniu Polski Bożemu Sercu, napisał do Episkopatu: „Nic stosowniejszego nie mogliście podjąć celem naprawienia zła naszych czasów, jak Ojczyznę Waszą poświęcić Najświętszemu Sercu Jezusowemu i Jego kult święty w narodzie rozszerzać coraz więcej i więcej. (…) Cóż bowiem można wynaleźć zbawienniejszego w tym przewrocie wszechrzeczy, jak wzmożenie miłości Pana Jezusa, który stanowi obronę i mocną podstawę każdej Rzeczypospolitej”. Uroczyste poświęcenie całego narodu i ojczyzny Sercu Bożemu miało miejsce rok później, 3 czerwca 1921 r. na Małym Rynku w Krakowie. Było związane z konsekracją nowej świątyni jezuitów dedykowanej Najświętszemu Sercu Jezusowemu (przy ul. Kopernika w Krakowie). „Jak niegdyś Polska nasza, jedna z pierwszych, przed słodkim Sercem Twoim upadła w pokłonie, tak dziś oddajemy Ci cały nasz naród w zupełne i niepodzielne władanie, oddajemy Ci i poświęcamy jego miasta i wioski, jego prawa i zwyczaje, jego prace i trudy, jego potrzeby i jego nadzieje” – deklarowali biskupi wraz ze zgromadzonym ludem.

Krakowska bazylika wybudowana została jako wotum wdzięczności za odzyskanie niepodległości z datków składanych przez Polaków i została pomyślana jako centralne miejsce kultu Serca Bożego w kraju.

W 1932 r. w Poznaniu odsłonięto pomnik „Sacratissimo Cordi Polonia Restituta”, który został zburzony w 1940 r. i dotąd nieodbudowany. Do idei poświęcenia Polski Najświętszemu Sercu Pana Jezusa – po kataklizmie II wojny światowej oraz w obliczu nowych, zapowiadających się prześladowań – nawiązał prymas August Hlond. W 1948 r. polscy biskupi zachęcali wszystkich wiernych do osobistego poświęcenia się Najświętszemu Sercu Jezusowemu w rodzinach. Trzy lata później Episkopat Polski ogłosił rok poświęcenia Narodu Polskiego Najświętszemu Sercu Pana Jezusa. 28 października 1951 r. w uroczystość Chrystusa Króla prymas Stefan Wyszyński na Jasnej Górze w obecności miliona wiernych, odnowił akt zawierzenia Polski Sercu Jezusa. Akt odnowienia dokonany został równocześnie w katedrach i kościołach parafialnych. W specjalnym orędziu Episkopat podkreślał, że „przez to uroczyste poświęcenie Narodu wyrażamy niezłomną wolę, by wszystkie dziedziny życia naszego, zarówno prywatne jak publiczne, były urządzone według zasad Jezusa Chrystusa”. 1 lipca 2011 r. kolejne ponowienie Aktu poświęcenia polskiego narodu Sercu Jezusowemu odbyło się Krakowie w bazylice Najśw. Serca Pana Jezusa z udziałem ówczesnego przewodniczącego KEP abp. Józefa Michalika, Prymasa Polski seniora Józefa Glempa i metropolity krakowskiego kard. Stanisława Dziwisza. 25 marca 2020 r. przewodniczący Episkopatu abp Stanisław Gądecki w obliczu rozprzestrzeniającej się na świecie pandemii koronawirusa – zawierzył Polskę Najświętszemu Sercu Jezusa Niepokalanemu Sercu Maryi.

Odnowienie Aktu poświęcenia narodu polskiego w 2021 r. 11 czerwca 2021 r., w uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa, w bazylice jezuitów w Krakowie miał miejsce po raz kolejny akt poświęcenia narodu Najświętszemu Sercu Pana Jezusa – z udziałem Episkopatu, przedstawicieli zakonów i wiernych. Abp Stanisław Gądecki – odczytując uroczysty Akt – przypomniał, że „Tak jak nasi przodkowie u początków odzyskanej niepodległości, tak i my polecamy Ci dzisiaj Kościół i Ojczyznę, dziękując za dar wolności. A oddając się Twojemu Najświętszemu Sercu, prosimy: Przyjdź królestwo Twoje!, w ślad za św. Janem Pawłem II wołamy: „Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi. Tej ziemi!”. W treści Aktu, przewodniczący Episkopatu wyznał w imieniu Polaków liczne grzechy indywidualne i społeczne, przepraszając m. in.  za wykorzystywanie seksualnego małoletnich, popełnione zwłaszcza przez niektórych duchownych,  za nałogi i uzależnienia, za prywatę, partyjnictwo, agresję i niezdolność do dialogu. A także „za brak czci dla tego co święte, w tym próby instrumentalnego traktowania religii”. Na zakończenie przewodniczący Episkopatu powierzył Chrystusowi „całe życie osobiste, rodzinne i społeczne polskiego narodu, który pragnie oprzeć je na trwałych zasadach Ewangelii”.

Ogłoszenia parafialne